Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Γερμανίας στην Ελλάδα

Σε αυτές τις εκλογές δεν αναμετρώνται μόνον οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα με τα όποια προγράμματα τους (όσες διαθέτουν). Διακυβεύονται και ευρύτερα ζωτικά συμφέροντα τόσο των ΗΠΑ, όσο και της Γερμανίας. Οι Γερμανοί τάσσονται ανοιχτά υπέρ της ΝΔ. Η γερμανική ελίτ δεν ξεχνά τους διαχρονικά συμμάχους της στην Ελλάδα. Οι ΗΠΑ υποδηλώνουν (κρατώντας ευμενή ουδετερότητα) την προτίμησή τους όχι τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο κυρίως στον κ. Τσίπρα, τον οποίο και φαίνεται να εμπιστεύονται.

from The Analyst https://ift.tt/2Jd4Tnj
via IFTTT

Η ανάγκη ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης

Η Ελλάδα έχει καταντήσει να είναι μία οικονομία Potemkin που οι κυβερνήσεις της δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να φαντασιώνονται μία ανάπτυξη χωρίς την απαιτούμενη λήψη δραστικών μέτρων και να παραπλανούν η μία μετά την άλλη τους εξαθλιωμένους Πολίτες της - ισχυριζόμενες πως μετά από πολλά αποτυχημένα πειράματα, με τον ίδιο τρόπο (μνημόνια) και με τα ίδια σαθρά υλικά (διεφθαρμένα κόμματα του παρελθόντος), θα έχουν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, παρά το ότι αποτελεί τον ορισμό της ανοησίας κατά τον Αϊνστάιν. Στα πλαίσια αυτά, εάν τα θύματα ψηφίσουν ξανά τους θύτες τους, όπως δυστυχώς προβλέπεται, θα είναι άξια της μοίρας τους - κάτι που θα υπενθυμίζουμε συνεχώς μετά την Κυριακή.

from The Analyst https://ift.tt/2LANUgo
via IFTTT

Οι επιπτώσεις της πολιτικής της Fed και των κεφαλαιακών ροών

Με στόχο να εμποδιστεί η ανάπτυξη που βασίζεται σε ξένα δάνεια, όπως στην Τουρκία ή στην Ελλάδα προηγουμένως, οπότε να μην ακολουθήσει ο «ξαφνικός θάνατος» (Sudden Stop), η πλέον σωστή μέθοδος είναι η γρήγορη αντίδραση όταν μία κυβέρνηση διαπιστώνει δείγματα υπερθέρμανσης της Οικονομίας - κάτι που δυστυχώς δεν έκαναν οι κυβερνήσεις του κ. Σημίτη και του κ. Καραμανλή στην Ελλάδα, με οδυνηρά επακόλουθα. Με απλά λόγια, μία σωστή κυβέρνηση ερευνά αμέσως πού οδηγούνται τα ξένα κεφάλαια - όπου, εάν διαπιστώσει πως χρησιμοποιούνται για επενδύσεις σε νέες παραγωγικές και ανταγωνιστικές μονάδες, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα, ενώ εάν τα χρήματα τοποθετούνται σε μετοχές ή σε ακίνητα, τότε ο κίνδυνος είναι τεράστιος.

from The Analyst https://ift.tt/2XrmEbh
via IFTTT

Αλλαγή σκυτάλης στην Ευρώπη

Η Πολιτική έχει πάρει πλέον τα ηνία από την Οικονομία - γνωρίζοντας πως όταν η κυρία C. Lagarde διορίσθηκε επικεφαλής του ΔΝΤ, ήταν υποχρεωμένη να βασίζεται στις συμβουλές οικονομολόγων και τραπεζικών, αφού είναι νομικός. Ως εκ τούτου η βασική ευθύνη της δεν ήταν άλλη από την εξισορρόπηση των διαφορετικών πολιτικών ενεργειών, μετατρέποντας τες σε όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά μέτρα - οπότε η εμπειρία της στη χρηματοπιστωτική διπλωματία θα είναι το πλεονέκτημα της στην ΕΚΤ. Όταν λέμε «Πολιτική» εδώ δεν εννοούμε βέβαια τη λαϊκή βούληση - αφού πρόκειται για θέσεις ατόμων που δεν εκλέγονται δημοκρατικά αλλά διορίζονται, υπηρετώντας συνήθως τις οικονομικές ελίτ.

from The Analyst https://ift.tt/2J5NtJ7
via IFTTT

Η απειλή κατάρρευσης της Δύσης

Η επιτυχία θαυμάζεται πάνω από όλα. Οι πολιτικοί κερδίζουν την αναγνώριση, επειδή έχουν εκλεγεί και όχι για τις αρχές που αντιπροσωπεύουν. Οι άνθρωποι των επιχειρήσεων εκτιμούνται για την περιουσία τους και όχι για την τιμιότητα τους ή για τη συμβολή των εταιρειών τους στην κοινωνική και οικονομική ευημερία. Ο πλούτος εκτιμάται δραματικά περισσότερο από την καλλιέργεια και τη μόρφωση – η πολιτική δύναμη, ακόμη και αν πηγάζει από τη διαφθορά, ακραία περισσότερο από την ηθική. Το τι είναι δίκαιο, έχει υποταχθεί απόλυτα στο τι είναι πιο αποτελεσματικό – οπότε γίνεται ευκολότερο το να επιτύχει κανείς χωρίς να δίνει καμία προσοχή στο τι είναι δίκαιο. Ίσως είναι περιττό να τονίσω ότι, σε όλα αυτά διακρίνω έναν πολύ μεγάλο κίνδυνο για τη σταθερότητα της κοινωνίας μας.

from The Analyst https://ift.tt/2NprGQT
via IFTTT

Η βρώμικη εταίρος μας

Η διαστρεβλωμένη παρουσίαση του Ελληνικού από το Spiegel είναι μεν το εμφανέστερο αλλά τελικά το μικρότερο πρόβλημα της αναφοράς του στην Ελλάδα - αφού τόσο το βίντεο, όσο και το άρθρο του υπηρετούν στην πραγματικότητα το στόχο να πείσουν πως μόνο οι ιδιωτικοποιήσεις σε εξευτελιστικές τιμές και η συρρίκνωση του κράτους οδηγούν στην ευημερία της κοινωνίας. Ως εκ τούτου, η απελπιστική περίπτωση δεν είναι η Ελλάδα, όπως ισχυρίζεται το περιοδικό, αλλά η Γερμανία και η μονόπλευρη, προκατειλημμένη δημοσιογραφία της - όπου μπορεί μεν να είμαι ο μοναδικός που το τονίζει ξανά και ξανά, θυμίζοντας «φωνή βοώντος εν τη ερήμω», αλλά κάποια στιγμή θα το καταλάβουν οι Έλληνες και οι Ευρωπαίοι, αφού η αλήθεια βγαίνει πάντοτε στην επιφάνεια, όσο και αν αργήσει.

from The Analyst https://ift.tt/2KR45GD
via IFTTT

Οι οικονομικοί δολοφόνοι της Ελλάδας

Η χώρα μας έχει μία μόνο λύση στη διάθεση της, εάν θέλει να ξεφύγει από την παγίδα των μνημονίων και από τη λεηλασία τόσο των δημοσίων, όσο και των ιδιωτικών της περιουσιακών στοιχείων: τη δραστική μείωση των φόρων και την αύξηση των δημοσίων δαπανών (επενδύσεων). Υπενθυμίζουμε πως η ακριβώς αντίθετη μέθοδος, η κατακόρυφη αύξηση των φόρων με αφετηρία το 2010 και η απότομη μείωση των δημοσίων δαπανών που της επιβλήθηκε από τους «δανειστές» της, ήταν αυτή που την κατάστησε το πιο χρεοκοπημένο κράτος του πλανήτη - με ακαθάριστο δημόσιο χρέος σήμερα στο 194% του ΑΕΠ της και με κόκκινο ιδιωτικό πάνω από το 180%, από 127% και περί το 20% αντίστοιχα το 2010.

from The Analyst https://ift.tt/2YrO1hQ
via IFTTT